Jadąc przez Jaśliski Park Krajobrazowy w kierunku Komańczy napotkamy po drodze Wisłok Wielki. Jedną z najstarszych miejscowości na tym terenie . Już w 1361 roku Kazimierz Wielki nadał te ziemię dwóm rycerzom (Piotrowi i Pawłowi) z Węgier. Dopiero w 1400 roku lokowano wieś na prawie niemieckim, a następnie w 1561 roku na prawie wołoskim. Takie osadnictwo lokowane na terenie górzystym i trudnym w uprawie polegał na przejmowaniu pasterskich form prawnych i gospodarczych - mieszkańcy tego typu wsi płacili czynsz w naturze, np. oddając panu po jednej owcy z każdej hodowanej dwudziestki). Terminem „Wołoch” w tamtych czasach określano w Polsce i na Węgrzech pasterzy przybyłych ze wschodnich Karpat. Obecny Wisłok Wielki położony na zachodnim stoku pasma Bukowicy, nad rzeką Wisłok, w osiemnastym wieku przybrał takie rozmiary, że podzielono go na dwie wsie: Wisłok Górny i Wisłok Niżny. Każda z nich posiadała osobną cerkiew i osobną parafię grekokatolicką. Od listopada 1918 do stycznia 1919 Wisłok Wielki należał do tzw. Republika Komańczańskiej- „Republika Wisłocka”, ukr. Лемківська Република ("Łemkiwśka Repubłyka "), która istniała od 5 listopada 1918 do 27 stycznia 1919 z siedzibą w Komańczy. W wyniku uchwały dokonanej przez Ukraińską Radę Narodową została utworzona Zachodnioukraińska Republika Ludowa (ZURL). Podkarpaccy Łemkowie z tzw. Łemkowszczyzny wschodniej opowiedzieli się po stronie Ukraińców, a Republika Komańczańska zgłosiła przystąpienie do ZURL. W tym celu 4 listopada utworzono Ukraińską Radę Narodową dla powiatu sanockiego, a za siedzibę Rady obrano początkowo właśnie Wisłok Wielki. We wrześniu 1944 podczas operacji dukielsko-preszowskiej we wsi stacjonowała niemiecka 96. Infanterie-Division (XXIV. Panzerkorps) broniąca pozycji przed nacierającym od wschodu radzieckim 67 Korpusem piechoty oraz 167 i 129 Korpusem strzelców (107 Dywizji Piechoty).

          Dzisiejszy Wisłok Wielki jest znacznie mniejszy niż przedwojenny. Jego zabudowa skupia się w górnej części dawnej wsi, gdzie zachowało się kilka starych łemkowskich chat. Pośród starych lip przy najwyżej położonych zabudowaniach jest miejsce po cerkwi z 1874 roku, oraz pozostałości cmentarza. Na miejscu Wisłoka Dolnego istnieje osiedle PGR. Nieopodal przystanku PKS Wisłok Wielki na wzniesieniu stoi drewniana cerkiew p.w. św. Onufrego z 1854 roku, w której znajduje się niekompletny Ikonostas . Cerkiew obecnie funkcjonuje jako kościół rzymskokatolicki. Obok, znajduje się cmentarz przycerkiewny. Przypuszcza się, że wzgórze cerkiewne jest też grodziskiem.

            Z Wisłoka Górnego mamy możliwość dojścia (1,5 h) żółtym szlakiem przez Pasmo Bukowicy do Woli Piotrowej (dawna wieś łemkowska, gdzie na miejscu po cerkwi pozostał jedynie krzyż). Mniej więcej w 2/3 części trasy na skrzyżowaniu szlaku żółtego z czerwonym możemy odbić w prawo, aby po niespełna 15 minutach osiągnąć szczyt Tokarnia (778 m n.p.m.). Kierując się z Wisłoka Wielkiego szlakiem zółtym w kierunku południowym (drogą nr 897 (50 minut ) a następnie skręcając w prawo po 1,2 h osiągniemy szczyt Kanasiówka (823 mn.p.m.)